Книга на татарском языке "Иң изге догалар", изд. Раннур

Халкыбызның бетмәс-төкәнмәс рухи мирасларыннан берсе – догалар. Татар халкы гомер-гомергә доганы юлдаш итеп алган. Аны күңеленең иң түрендә гомерлек рухи хәзинә итеп саклаган. Авыр сынауларда дога кешенең бердәнбер рухи юанычы, иң изге өмете, ышанычлы таянычы булган. Иң изге теләкләребезне без күз алдына догасыз китерә алмыйбыз.

Әниләребезнең, әбиләребезнең догалары… Алар безне караңгы төннәрдә якты сукмакларга алып чыгучы юлдашларыбыз.

Догасыз кеше – сукыр кеше. Догасыз халык өметсез, яхшы киләчәгенә ышанмаган халык. Дога, изге теләк, өмет … аларны бер берсеннән аерып та булмый. Бу төшенчәләр үзләренең асыллары белән дә бер-берләренә якыннар. Кызганычка каршы, тормышлар җайлы, эшләр рәтле, сау-сәламәт чагында кеше бу төшенчәләргә сирәк мөрәҗәгать итә.

Бәла-каза, фаҗига, кайгы-хәсрәт, чарасызлык, тормышның иң авыр минутларында безнең бердәрбер юанычыбыз булып дога кала. Мин Аллага ышанмыйм дип, күкрәк кагучылар да, туктаусыз гөнаһ кылып, Аңа тәүбә итеп, Аллаһтан ярлыкау сорауны башларына да китермәгәннәр дә шушы минутларда бердәнбер яклаучы һәм ярдәмче булган Аллаһы Тәгаләне искә төшерәләр.

Молитва — одно из неисчерпаемых духовных достояний нашего народа. На протяжении всей истории татары хранили молитву в глубине души как верную спутницу и бесценное духовное сокровище, сопровождающее человека всю жизнь. В тяжкие испытания молитва становилась единственным духовным утешением, священной надеждой и надежным источником сил. Мы даже не можем представить себе свои самые заветные желания без молитвы.

Молитвы наших матерей и бабушек... они — те спутники, что выводят нас из темных ночей на светлый путь.

Человек без молитвы подобен слепому. Народ без молитвы — это народ, лишенный надежды и веры в лучшее будущее. Молитва, сокровенные чаяния и надежда неразделимы; они неразрывно связаны друг с другом. И все же, к сожалению, люди редко вспоминают об этом, когда жизнь течет гладко, дела идут успешно, а здоровье крепко.

Именно в самые мрачные моменты жизни — посреди бедствий, трагедий, горя, скорби и полного бессилия — молитва остается нашим единственным утешением. Даже те, кто громко заявляет о своем неверии в Бога, и те, кто непрестанно грешит, не помышляя о покаянии и прощении, в такие минуты взывают к Всевышнему Аллаху — единственному Защитнику и Помощнику.

Одобрено ДУМ РТ