Брошюра на татарском языке "Пәйгамбәребез с.г.в. нең: Шәмәил шәрифе һәм тормыш юлы", изд. Академия познания

Бисмилләәһиррахмәәниррахиим!

Расүлебез Мөхәммәд Мостафа салләллаһү галәйһи вәссәләм урта буйлы, түгәрәк ак нурлы йөзле, зур күзле (карасы чым кара, агы бераз кызгылт). Озын вә нечкә кашы булып, ике каш арасы ачык, борыны озынрак булып уртасы аз гына күтәренке, очыннан бөгелә төшкән, киң маңгайлы, куе керфекле, кара сакаллы.

Алгы тешләренең аралары ачык иде. Сөйләшкән вакытында тешләре арасыннан нур чәчкән шикелле күренер иде. Киң күкрәкле, эре сөякле, беләкләре тулы, тәне йонлырак, тыгыз итле иде. Күрешкә гаят мәхәббәтле булып, тагын күрәсе килеп дәһшәт бирә иде.

Наш Посланник Мухаммад Мустафа (да благословит его Аллах и приветствует) был среднего роста, с круглым, сияющим лицом и большими глазами (с угольно-черными радужками и белками, имеющими легкий красноватый оттенок). У него были длинные, тонкие брови с четким промежутком между ними; несколько удлиненный нос, слегка приподнятый посередине и загнутый книзу на кончике; широкий лоб; густые ресницы и черная борода.

У него была щербинка между передними зубами; когда он говорил, казалось, будто сквозь нее пробивается луч света. Он был широкогрудым и крупным, с крепкими предплечьями и мощным мускулистым телосложением — и довольно волосатым телом. В его манерах было столько невероятной теплоты, что возникало сильное, почти непреодолимое желание встретиться с ним снова.

Одобрено ДУМ РТ